Christos Tsoumplekas

Reading

2011-07-08T14:05:00.001+02:00

Untitled, originally uploaded by Christos Tsoumplekas.

2011-02-03T13:57:00.000+02:00

Why should I take another photo?

2010-12-06T12:16:00.002+02:00

Πολλές φορές έχω παρομοιασει τις φωτο-βόλτες μου με το ψάρεμα ή με το "κυνήγι" . Και τα δύο έχουν ένα ψυχοθεραπευτικό χαρακτήρα, ανεξάρτητα με το άν τελικά γυρίσεις στο σπίτι δίχως ψάρι ή δίχως φωτογραφία. Είτε με παρέα είτε μόνος απολαμβάνω τη διαδικασία της φωτογράφησης τη διαδικασία της παρατήρησης του γύρω κόσμου η την ψιλοκουβεντούλα.
Μερικές φορές ψαρεύω και καμιά φωτογραφία. Σε μια από αυτές τις βόλτες την ώρα που ετοιμαζόμασταν να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής ο γίος μου με ρώτησε: "Γιατί μπαμπά δε βγάζεις άλλη μια φωτογραφία;"
-θά πρεπε; του απαντάω...
-ναι γιατί κοίτα...μου λέει δείχνοντάς μου το σκηνικό μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου...

Against the Light

2010-11-02T13:13:00.000+02:00

Μίσος Ταξικό

2010-05-13T18:42:00.004+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=wx3Lu7wbtuc

Flitting Souls

2010-01-20T12:03:00.002+02:00

2010-01-14T13:52:00.003+02:00

"«Φαντάσου ένα μακρύ διάδρομο που καταλήγει σε μια μεγάλη, κατασκότεινη σπηλιά (υπόγειο κατοικητήριο). Εκεί μέσα βρίσκονται από την παιδική τους ηλικία αλυσοδεμένοι άνθρωποι πολλοί, σε αλλεπάλληλες σειρές, που κοιτούν μόνο μπροστά, τον τοίχο της σπηλιάς. Σημείωσε, ότι αυτοί οι δεσμώτες δεν μπορούν να κοιτάξουν αριστερά, δεξιά και πίσω. Ούτε τους εαυτούς τους δεν μπορούν να δουν. Σ’ αυτή την κατάσταση βρίσκονται σ’ όλη τους τη ζωή...

Φαντάσου τώρα, ότι πίσω από τις σειρές των δεσμωτών υπάρχει αναμμένη μια μεγάλη φωτιά. Μπροστά από τη φωτιά και πίσω από τις πλάτες τους, περνοδιαβαίνουν με ταχύτητα άνθρωποι «θαυματοποιοί» (εξουσιαστές) που μεταφέρουν, κρατώντας πάνω στα κεφάλια τους, διάφορα αντικείμενα, των οποίων μόνο τις σκιές βλέπουν οι δεσμώτες να προβάλλονται στον τοίχο της σπηλιάς, εξαιτίας της λάμψης που παρέχει η φωτιά κι ακούν την ηχώ από τις φωνές τους.

Ξαφνικά (εξαίφνης) ένας φυλακισμένος σπάει τα δεσμά του και με βήματα δειλά στην αρχή αλλά σταθερά, βγαίνει από τη σπηλιά, ανεβαίνει στην επιφάνεια της γης και, κάτω από το φως του ήλιου, αντιλαμβάνεται την πλάνη στην οποία ζούσε, όσο καιρό αυτός και οι συνάνθρωποί του ήταν αλυσοδεμένοι στη σπηλιά…»

"Ο μύθος του σπηλαίου" Πλατων

2009-10-30T17:00:00.003+02:00

... [ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.
Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -
την ψεύτρα που έλεγε· "Αύριο. Εχεις πολύν καιρό."]....

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

2009-10-16T17:35:00.001+02:00

απών

2009-05-27T18:32:00.004+02:00

To βλέμμα

2009-05-08T18:21:00.001+02:00

μέσα στα μάτια ενός παιδιού ο κόσμος γίνεται ομορφότερος πάντα

Στην κοψη των καιρων...

2009-05-05T18:19:00.001+02:00

Περασαμε την κοψη των καιρων,
ζωες μεταιωρες,
με βηματα μπρος - πισω
και τουτη η αιωρηση
μας κρατησε θαρρω,
δεν γιναμε σκουπιδια των καιρων.

Φορτωσανε στους ωμους μας,
εγκληματα και φονους
κι ας ειμαστε τα θυματα
στην κοψη των καιρων,
μα παντα ετσι γινεται,
αλλαζουνε οι ρολοι,
θυματων και θυτων.

Αυτο μονο πετυχαμε,
σε τουτη την πορεια,
να λεμε.........
ασπρο το ασπρο,
φονο το φονικο,
γενηκαμε τα αγκαθια,
στο ματι των θυτων,
μικρα, σκληρα αγκαθια,
στην κοψη των καιρων.

Δ. ΣΚΟΥΦΟΣ

2009-04-14T17:57:00.004+02:00

Προσδοκώ Ανάσταση ανθρώπων!...

Ιδιαίτερες μέρες αυτές που περνάμε για όλους μας. Ο καθένας από εμάς έχει τους δικούς του λόγους. Η κοινή όμως συνισταμένη καταλήγει στο βράδυ του Μ.Σαββάτου και στη Κυριακή του Πάσχα. Με μια λέξη: Ανάσταση! Ποιά Ανάσταση όμως περιμένουμε; Είναι άραγε μια λύτρωση για κάποιους αυτό το γεγονός ή μήπως κάποιοι άλλοι περιμένουν ένα θαύμα που θα τους απαλλάξει από το σταυρό του δικού τους μαρτυρίου που κουβαλούν;

Προσωπικά, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες το μυαλό του λειτουργεί περίεργα και μου φτιάχνει παιχνίδια όπου με οδηγεί να φαντάζομαι και να προσδοκώ θαύματα. Όπως να προσδοκώ ότι τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, θα αναστηθεί η ανθρώπινη δικαιοσύνη σε βάρος της αδικίας και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ότι θα πάψουν οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι σε βάρος της ίδιας της γης και των πολύτιμων αγαθών που μας προσφέρει. Ότι θα ξαναγεννηθούν τα δεκατέσσερεις χιλιάδες παιδιά που πέθαναν μόλις τώρα πρίν από ένα λεπτό από πείνα κι αρρώστιες και θα ζήσουν σε βάρος του "πολιτισμένου" κόσμου μας. Ότι θα ξανανοίξει τα ματάκια του ένα μωρό που έσβησε σαν κερί και χωρίς να φταίει, από aids για να μεγαλώσει σε βάρος κάποιας "φαρδιάς λεκάνης" που παρακολουθεί ξεδιάντροπα στη τηλεόραση -καταβροχθίζοντας ατάραχος μια ολόκληρη πίτσα- ειδήσεις βουτηγμένες στο αίμα. Ακόμα προσδοκώ την επικράτηση του "μέτρου" στη ζωή μας σε βάρος της απατηλής λάμψης της ματαιοδοξίας μας. Προσδοκώ την αλληλεγγύη και τον σεβασμό σε βάρος του φθόνου και του μίσους. Προσδοκώ τον παντοτεινό ερχομό της χαράς και της συμπόνιας σε βάρος της θλίψης και της κακομοιριάς. Ακόμα προσδοκώ για μένα, να γίνω με τους συνανθρώπους μου πιο αληθινός και ελεήμων σε βάρος των αδυναμιών και των συμπλεγμάτων μου. Προσδοκώ όταν έρθει η ώρα μου να "φύγω" να είμαι ήρεμος, χαμογελαστός και χωρίς τύψεις...

Η καρδιά μου, μια τεράστια αγκαλιά που σας χωρά όλους, Καλή σας Ανάσταση!...

(Αναδημοσίευση από )

2009-04-13T19:12:00.000+02:00

“Ώ. φύση, από σένα τα πάντα, εντός Σου τα πάντα, σ’ εμένα τα πάντα»

(Μάρκος Αυρήλιος)

Άμα τα πάρω...

2009-03-13T20:19:00.001+02:00

....Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα, θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ανταμώνω
Θέλω οξυγόνο, θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω, ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα, θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα
Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν
Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι, τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.....

Kίτρινα Ποδήλατα - Θα πάρω φόρα (Άμα τα πάρω)

Έρωτα μάθετε οι ενοικούντες επί της γης

2009-02-19T10:52:00.000+02:00

Έρωτα μάθετε οι ενοικούντες επί της γης. Πάντα οι απογοητευθέντες σώζουν την οικουμένη. Μιά ειδική λεβεντιά απαιτείται για νάναι κανείς ανήθικος. Η λογική μου εδρεύει στην καρδιά μου. Ο έρως θρέφει (αλίμονο) τους ιδεώδεις. Τα του παρελθόντος αγλαΐζονται. Ο κυνισμός φαίνεται πως είναι ο θώραξ των ευαισθήτων, που τους προφυλάσσει από τον δαίμονα της ενδοσκοπήσεως. Ο οίκτος έρχεται με τα χρόνια. Η σκέψη είναι δυστυχία. Εξ οίκτου αμαρτάνω. Τρομάζω όταν σκέφτομαι. Υπήρξες τόσον ωραία που σε σεβόμουνα. Είναι αντιδραστικός κι ο αρνούμενος να αποθάνει. Αντιφάσκω, άρα ζω. Η αυτοκτονία είναι έκφραση ανταποδοτική της κοινωνικής ποινής του ψυχικού εξοστρακισμού. Η μόνη προσωπική χειρονομία στην αυτοκτονία είναι η αυτόχειρη εκτέλεση μιάς κοινωνικής αποφάσεως. Στον έρωτα ενός ανδρός, πιθανώτατα, έχει μεγαλύτερη σημασία το ζέον αίσθημα παρά το όνομα της αγαπημένης. Η κεφαλή μου, τώρα, σε προσκέφαλο φέρετρον, κι όχι στα γόνατα σου, τώρα, αναπαύεται. Έναν σταυρό σού χάραξα στο μέτωπο και σε σημάδεψα. Μοναξιά θωπεία θανάτου.

Ηλίας Πετρόπουλος
Αθήναι, Μάιος 1967.

(από το βιβλίο "Ρεμπέτικα Τραγούδια")

Dramatic Sky

2009-02-05T10:56:00.000+02:00

Ηράκλειο, Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 17:55 παραλιακή...

Silent

2009-02-03T10:21:00.007+02:00

Κάποτε, όχι και τόσα πολλά χρόνια πρίν, γεννήθηκε το φώς μέσα απ' το απέραντο σκοτάδι.
Εν αρχή το σκότος λοιπόν και και εγένετο το φώς, μέσα από το σκότος...
...και άρχισε η αίωνια πάλη μεταξύ τους...

Το φως πάντα, από τη γέννησή του ακόμα, ζήλευε το σκοτάδι...
..το ζήλευε για την απόλυτη ηρεμία του, για τη σοφία της σιωπής που κουβαλόυσε...

...κι όντας πιο νέο το φώς, έχοντας την ορμή που χαρακτηρίζει τη νεότητα, άρχισε να παίζει με την ύλη. Μα..πώς; Αυτή η με σχεδόν θεϊκές ιδιότητες ύπαρξη, αρχισε να ερωτοτροπεί με το "ευτελές" και να δοκιμάζεται και να δοκιμάζει...

και ξεπηδούν τα παιδιά του φωτός και της ύλης...
η διάθλαση,
ο αντικατοπτρισμός,
η αντανάκλαση,
η σκιά,
το σκοτάδι...

και εγένετο το σκοτάδι....

Αιώνια πάλη μεταξύ τους,
χρόνια τώρα, ίσως όχι και τόσα πολλά...
το σκοτάδι μάχεται το φώς και το φώς ζευγαρώνει με την ύλη και πάλι σκοτάδι γεννά.

Κάποτε το σκοτάδι μας κατέκλυζε
μα και η γέννηση του φωτός δέν έκανε απλά τη ζωή μας φωτεινότερη...
μας χάρισε τη σκιά, και λίγη από τη σοφία του σκότους...

Το Πέρασμα

2009-01-30T12:15:00.000+02:00

Ο Μιχαήλ Άγγελος είναι καλύτερος ζωγράφος από τον Πικάσο...

2008-04-03T09:35:00.007+02:00

...Σαφώς και αστειέυομαι..
αλλά χτές το βράδυ αρχισαν να με "βασσανίζουν" σκέψεις γύρω από το πόσο άρτιο τεχνικά επιβάλεται να είναι ένα εικαστικό έργο είτε αυτό λέγεται ζωγραφική φωτογραφία γλυπτική ή άλλο..
Κατά πόσο ή άψογη χρήση των τεχνικώ μέσων που προσφέρονται από μιά τέχνη παράγει έργα τα οποία είναι ανώτερα και και μέγαλύτερης "καλιτεχνικής αξίας" από καποια άλλα στα οποία δέν δοθηκέ το βάρος στο τεχνικό κομάτι αλλά στήν προσωπική θεώρηση και σκοπιμότητες γιατί όχι του καλιτέχνη.
Κατά πόσο η υπερβολική χρήση των τεχικών αυτών μέσων μπορουν να καταστρέψουν την ελεύθερη δημιουργική έκφραση και να κουράσουν, τον "δέκτη" η μπορουν να τη βοηθήσουν.
ευτυχώς τελικά για όλους μας η απάντηση είναι απλή:
"..η καλή γνώση της φωτογραφικής τεχνικής (και τέτοια γνώση χρειάζεται, όσο εύκολη και να είναι) απαιτείται για να μπορέσει η τεχνική να εξαφανιστεί πίσω από το έργο. Η τεχνική σίγουρα είναι υπεύθυνη για την ποιότητα του αποτελέσματος, πρέπει όμως να δρα υπογείως.

Η διαφορά της ολυμπιακής γυμναστικής από το χορό βρίσκεται κυρίως στο γεγονός ότι, στην πρώτη, κάθε κίνηση μοιάζει κατόρθωμα για χειροκρότημα, ενώ στον δεύτερο, κάθε κατόρθωμα παίρνει τη μορφή μιας φυσικής κίνησης. Αν λοιπόν μπροστά σε μια φωτογραφία ο θεατής αναφωνήσει έκθαμβος από το τεχνικό κατόρθωμα που επιδεικνύεται, τότε ο φωτογράφος έχει σφάλει, γιατί στοιχείο της τέλειας τεχνικής είναι να μην γίνεται αντιληπτή. Η “πολυτιμοποιημένη” φωτογραφία-αντικείμενο, την οποία με αναμφισβήτητη ικανότητα υπηρέτησαν φωτογράφοι όπως ο Ansel Adams, δεν κρύβει μυστήρια. Κι αυτή είναι η αδυναμία της. Ο θαυμασμός του θεατή, εάν υπάρξει, θα γεννηθεί και ταυτόχρονα θα εξαντληθεί στην πρώτη προσέγγιση. Η εικόνα δεν έχει τίποτα άλλο να αποκαλύψει, εκτός από τους εξωτερικούς εντυπωσιασμούς της"

Ο καλλιτέχνης λοιπόν, όποια τέχνη και να υπηρετεί βεβαίως και πρέπει να έχει άριστη γνώση της τεχνικής της, όχι όμως για να την επιδείξει, αλλά για να του δώσει η γνωση αυτή την απόλυτη εκφραστική ελευθερία.

...και για να πούμε και για τον... θείο Πίκασο, έναν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα, φυσικά και δέν μπορεί να θεωρηθεί υποδεέστερος από έναν άλλο ζωγραφο π.χ. τον υπερρεαλιστή Πάτερσον, επειδή δεν απεδιδε πιστά την πραγματικότητα.....αλλά αν τον έκρινε κάποιος αδαής, από 2 ή 3 έργα του, όπως για παράδειγμα κορυφαίο του πίνακα "Dora Maar Au Chat" θα τον τον κατέτασε αυτομάτος ζωγραφικά στην πρώτη τάξη του δημοτικού.

Αυτά τα ολίγα προς απάντηση για τα χθεσινά ;)

Sping 1

2008-03-05T12:13:00.001+02:00

Sping 1
Originally uploaded by Christos Tsoumplekas

Τελικά η Άνοιξη ήρθε...

The Promise 1

2008-02-25T12:21:00.001+02:00

The Promise 1
Originally uploaded by Christos Tsoumplekas

This is a little sculpture that I bought a few weeks ago. It is a work of an an artist named Susan Lordi and you can find the rest of her work here

Too lonely

2008-01-28T11:00:00.001+02:00

Too lonely
Originally uploaded by Christos Tsoumplekas

...κι ύστερα στις κορυφογραμμές τ' ουρανού,
μια πεταλούδα θ' ακολουθώ,
ελπίζοντας με τα φτερά της να διώξει,
τον σκοτεινό καπνό των ονείρων...
Χ.Τ.

His dark side

2008-01-28T10:51:00.001+02:00

His dark side
Originally uploaded by Christos Tsoumplekas

The first day the God took in his hands dark, molded it to become mass dense - very dense and later he blew in this mass the travel. Thus, the darkness wanted to travel… …Then, something was stirred by dense shades, and became an explosion big. And by the big explosion the dark was shaken tally, more tally from nowhere, and it began to run, to run… And became light…

(From a fairy tale of Eirini Lamprelli

The light room

2008-01-25T13:31:00.001+02:00

The light room
Originally uploaded by Christos Tsoumplekas

2008-01-25T13:25:00.001+02:00

Ανακαλύπτωντας την εικόνα

2007-05-16T09:20:00.000+02:00

Το φως και οι ιδιότητές του συνέχισε να με εκπλήσσει και να μου χαρίζει συγκινήσεις για τα επόμενα χρόνια, άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο έντονες. Εξάλλου αυτή είναι και η φύση του. Αν και δύσκολό μία και ήμουν μαθητής ακόμα, συγκέντρωσα…(ένας θεός ξέρει πώς) τις δέκα χιλιάδες δραχμές, που κόστιζε εκείνη η γοητευτική Ρωσίδα, και για τα επόμενα 2 χρόνια ήμασταν αχώριστοι. Άρχισα να μαθαίνω πώς να βλέπω μέσα από τα δικά της μάτια. Άρχισα να μαθαίνω πώς μια εικόνα μεταφράζεται σε διάφραγμα, ταχύτητα κλείστρου και φωτοευαισθησία φιλμ, και πώς τα χρώματα μπορεί να αντιστοιχηθούν σε μέσο γκρίζο του ζωνικού συστήματος του Ansel Adams. Άρχισα να καταπιάνομαι με όλες εκείνες τις λεπτομέρειες, που σε κάποιους ίσως φαντάζουν ανιαρές, αλλά είναι τόσο σημαντικές για την εικόνα. Σύνθεση φιλμ, φωτοευαίσθητα υλικά, ιδιότητες φακών και οπτική, φάσμα φωτός ιδιότητες φωτός, θερμοκρασία χρώματος, γεωμετρία δύο και τριών διαστάσεων. Το χαρτζιλίκι της εβδομάδας μοιράζονταν σε φιλμ και εμφανίσεις φωτογραφιών. Η πόλη άρχισε να αποκαλύπτει τις μυστικές της πτυχές και τις ποιο απόκρυφες της ιστορίες. Φίλε μου Βαγγέλη, μετά από δεκαεφτά χρόνια το να είναι τα πλάνα κοινά σε μεγάλο βαθμό είναι πολύ σπουδαίο δε βρίσκεις? Βέβαια την μικρή σοσιαλίστρια την προδώσαμε αρκετές φορές αλλά τελικά οι πρώτοι έρωτες είναι πάντα μέσα στην καρδιά μας. Τελικά η εικόνες δεν αλλάζουν όσο νομίζουμε. Περισσότερο αλλάζει ο τρόπος πού τις κοιτάμε.

Εν αρχή ην ο Λόγος...

2007-05-07T10:17:00.000+02:00

Σήμερα πήρα την απόφαση να ξεκινήσω ένα blog. Ο λόγος που με ώθησε να το κάνω είναι η ανάγκη που έχω αρχίσει να νοιώθω τον τελευταίο καιρό για εξωτερίκευση, επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων. Θαρρείς και η Τρίτη δεκαετία ζωής που διανύω με οδηγεί εκεί που ξεκίνησα. Στην αναζήτηση της έκφρασης είτε μέσα από τη φόρμα είτε μέσα από τα παιχνιδίσματα του φωτός, πάντα όμως μέσα από το περίπλοκο και άπειρο αλφαβητάρι της εικόνας.

1990. Όταν μαθητής στην πρώτη λυκείου ακόμα, κάνοντας ένα απλό περίπατο στην πόλη που γεννήθηκα, συναντούσα έναν μετανάστη ο οποίος είχε απλωμένο το εμπόρευμά του, πάνω σε μία μάλλινη φθαρμένη και βρώμική κουβέρτα, δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ τη μετέπειτα πορεία της ζωής μού. Πάντα βέβαια είχα μια κλίση στα «καλλιτεχνικά» μαθήματα όπως έλεγαν οι γύρω μου, όχι όμως ότι ήμουν και κανένα ταλέντο. Φυσικά από τότε στο θέμα ταλέντου τίποτα δεν έχει αλλάξει, μιας και αυτό ή το έχεις εκ γενετής ή δεν το έχεις. Απλώς από τότε έχοντας διανύσει μια αξιόλογη απόσταση στα μονοπάτια της οπτικής έκφρασης είμαι νομίζω σε θέση να προσδιορίσω την ταυτότητά μου, πράγμα αρκετά σημαντικό για μένα αλλά και για κάθε άνθρωπο στην ηλικία των 30+.

Ας ξαναγυρίσω όμως στο 1990. Πάνω στην βρόμικη κουβέρτα του αλλοδαπού εμπόρου υπήρχε ένα αντικείμενο το οποίο έμελε να μου αλλάξει τη ζωή ή τουλάχιστο να τη στρέψει προς μία κατεύθυνση: αυτή των εικαστικών τεχνών ή στην «τέχνη της οπτικής επικοινωνίας» όπως μου αρέσει να λέω. Το αντικείμενο αυτό δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μία φωτογραφική μηχανή ZENIT xp12 σοβιετικής κατασκευής. Πιάνοντας στα χέρια μου το μαύρο αυτό στιβαρό μεταλλικό αντικείμενο, ένοιωσα ένα περίεργο χτυποκάρδι. Έφερα το μάτι μου κοντά στο προσοφθάλμιο, γύρισα λίγο το φακό αριστερά λίγο δεξιά και ξαφνικά άρχισα να βλέπω καθαρά. Μπορώ να πω τώρα πως άρχισα να βλέπω καθαρότερα από πριν, λες και ήταν λέει ο καημένος αυτός πωλητής μέγας και τρανός οφθαλμίατρος και μού είχε δώσει τα καλύτερα γυαλιά οράσεως. Μέσα από το φακό της μηχανής έβλεπα τα πράγματα πιο συγκροτημένα. Συνέθετα και ανέλυα την πραγματικότητα ξανά και ξανά και ξανά και κάθε φορά έβλεπα μια νέα εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Μήπως ο κόσμος μου είχε αποκαλυφθεί τώρα? Πώς ήταν δυνατό το τμήμα του όλου που έβλεπα μέσα από το φακό της μηχανής να είναι ποιο δυνατό ποιο συγκροτημένο ποιο φορτισμένο με συναισθήματα από το ίδιο το όλο?